15 Temmuz Gecesi Şiiri - Mesut Özdemir 3

15 Temmuz Gecesi

O gece takvim durdu,
Saatler utandı akreple yelkovandan.
Gökyüzü karardı erkenden,
Yıldızlar titredi tank seslerinden.
Bir ülke uyuyordu sanıldı,
Ama bir millet ayaktaydı, uykusuz ve korkusuz…

Köprüye çöken çelik ayaklar,
Asfalta basan namlular vardı.
Silahlar halka çevrilmişti,
Kendi evladına doğrultulmuştu kurşun.
Gece, ihaneti fısıldıyordu rüzgâra,
Ama sokaklar imanla doluydu.

Minarelerden yükselen ses,
Bir çağrı değildi sadece;
Bir dirilişti, bir yemin,
“Vatan düşmez” diyen bir haykırıştı.
Ezanlar karıştı sirenlere,
Kalpler tek bir atışa döndü.

Bir anne kapıda bekledi,
Oğlunun ayakkabısı yarım kaldı.
Bir baba alnından öptü evladını,
“Dönmezsem hakkını helal et” dedi.
Korku vardı elbet,
Ama teslimiyet yoktu o yüreklerde.

Tankların önüne dikildi insanlar,
Ellerinde taş yoktu, silah yoktu.
Sadece bayrak vardı,
Sadece iman, sadece cesaret.
Kurşun yağdı, bedenler düştü,
Ama bir adım geri atılmadı.

Kimi köprüde vuruldu,
Kimi meydanda, kimi kapı önünde.
Bir ülke şehit verdi o gece,
Toprağa kan karıştı,
Ay utandı sessizliğinden,
Sabah gecikerek doğdu.

Ve sabah oldu…
Dumanın içinden güneş çıktı.
Şehitlerin kanı kurumadan
Bir millet yeniden ayağa kalktı.
Adını tarihe kazıdı o gecenin:
“Unutulmaz, affedilmez, geçilmez.”

15 Temmuz,
Sadece bir gece değil;
Bir milletin yeniden “ben buradayım” dediği andır.
Bir bayrağın yere düşmediği,
Bir ezanın susturulamadığı,
Bir vatanın teslim alınamadığı gecedir.

Ve biz her yıl o geceyi hatırlarız,
Gözlerimiz dolu, yüreğimiz yanık.
Şehitlere borçlu bu topraklar,
Bu gökyüzü, bu sabahlar.
Unutmadık, unutturmayacağız,
Çünkü o gece, vatan kalbimizde kaldı. 🇹🇷