Bugün takvim kalp çiziyor
ben ise sandalyenin karşısına
kimseyi oturtmuyorum.
Çünkü öğrendim
gözlerin parlasa da
içinde şüphe varsa
o ışık yalnızca yangın çıkarır.
Bir zamanlar
iki kişilik kurduğum hayaller
şimdi tek tabak, tek çatal,
tek bir suskunlukla servis ediliyor.
Güven olmayan yerde
aşk da büyümüyor,
en verimli toprak bile
şüpheyle sulanınca çorak kalıyor.
Ben kalbimi
kilitli bir çekmece gibi taşımıyorum artık,
anahtarını hak etmeyen
hiç kimseye kapı açmıyorum.
Bugün 14 Şubat
sokaklar kırmızı, vitrinler gürültülü,
benim içimde ise
sessizliğin en sade tonu var.
Ve ben
kendime fısıldıyorum:
14 Şubat’ınız sizin olsun.
Ben bugün
yalnızlığın elini tutuyorum,
çünkü o
yalan söylemiyor.
Kayıt Tarihi : 16.2.2026 19:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, kalabalığın ortasında yalnız kalmayı seçen birinin iç konuşmasıdır. Bir zamanlar iki kişilik kurulan sofraların, güvensizlikle nasıl tek kişilik bir masaya dönüştüğünü anlatır. Dışarıda 14 Şubat’ın gürültüsü varken, içeride sade bir kabulleniş vardır. Bu, bir terk ediliş hikâyesi değil; kalbini hak etmeyene kapatmayı öğrenmiş birinin sessiz güç hikâyesidir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!