Onur BİLGE
“Sıkıntı,
O gün Tophane’de oturuyoruz. Kemer’e kadar engelsiz deniz manzarası önümüzde… Ufuklara kadar uzan, seyret, yudumla! Uçsuz bucaksız, sakin ve sessiz kuzu gibi yatıyor deniz…
Şehrin balkonundayız. Etrafta konuşanlar gülüşenler, eğlenenler… Koşuşan gülen oynayan çocuklar… Tirmisçi ve simitçi… Başlarında tepsiler, usanmadan dolanıyorlar… Yanık sesli iki çocuk… Tirmisçinin bıyıkları terlemiş. Öteki daha küçük…
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta