Onur BİLGE
“Paralel’im,
Ağzı açık dinliyordum aslında Kaptan Ağabeyimi ama aklıma neler neler geliyordu! O bir diyordu, beynimden bin geçiyordu. Bir kelime bir olayı hatırlatıyordu, zihnim o olaydan diğerine atlıyordu. Işık hızıyla mı çalışıyordu benim beynim!
Hangi konu açılsa içinde oluyordun. Her gördüğüm halimi hatırlatıyordu. Her nesne her iş her hareket her oluş, hal diliyle seni, beni, ikimizi ya da hikâyemizi anlatıyordu fısıl fısıl.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta