Onur BİLGE
"Kalbimdeki,
Sana diyorum ya bakma... Ben de adam olamadım. Ne okuyabildim, ne de bir baltaya sap olabildim. Leyleğin ömrü lak lakla geçer. Yaza konuşa ömrün sonuna geldim. Herkese akıl sattım, akılsızca çıkmaz sokaklara saptım. Bu zamana kadar yolumu bulamadım.
Hırsızlık uğursuzluk yapmadım ama yeteri kadar hayata asılmadım. Evliliğimin ilk zamanlarındaki gibi çalışmaya devam etseydim, herkesin gıpta edeceği bir yerde olurdum. O zamanlar fabrikatör bacanağımla aşık atıyordum. Midilliydim, midilli olmasına ama yarış atıyla yarışa çıkacak kadar da hırslıydım. O, hayata şanslı başlamıştı. Fabrikatör oğluydu. Bense kenarda kıyıda kalmış bir dokumacı... Sonra baktım ki olmayacak, vazgeçtim. Iskalamaya başladım hayatı.
İçimi ezer delice bir cesaret
görünmez bir el kilitler kapılarımı,
miskinliğimden değil bu minnet
çaresizim seni sevdiğimi söyleyemem.
Dilsizim.
Devamını Oku
görünmez bir el kilitler kapılarımı,
miskinliğimden değil bu minnet
çaresizim seni sevdiğimi söyleyemem.
Dilsizim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta