Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
'Yiğitler yüz yılda bir gelir' demişsiniz üstat.
Eh, daha yüz yıl geçmediğine göre...
Ben, 'yiğit' ten vaz geçtim, 'kahpe' ler yok olsun, yeter...
Vatansever yüreğinizi ve usta kaleminizi gönülden kutluyorum Halil Şakir bey,
Saygımla, sevgimle efendim,
Ünal Beşkese
Değerli Halil hocam dört beş aylık bir aradan sonra sizden güzel bir şiir okudum yüreğine sağlık sevgilerimle kutluyorum...
kaleme ve o güzel yüreğe selam olsun.. şiir tadında kalın çok güzel hazırlanmış bir şiir okudum yürek sesiniz hiç susmasın 10 puan diyorum..
Bu birlik çağrılarını yaptık yaptık durduk...
Yine nafile yine hüsran...
Galiba hafızalarımızı da ufaladılar...Galiba çektiğimiz sıkıntıları anımsamaz olduk.Galiba bu gidiş'ten yana memnunuz.
Ne oldu bize böyle! Ne oldu...
Kendi yüreklerimize saplıyoruz hançerleri...
Sen yaz dur be Şair'im...Gerçek hep başka türlü tecelli ediyor...
Ne diyeyim ben bu şiir için ?
Saygı ve selamlarımla.
yiğitliğin mertliğin özde olması dileklerimle yüreğinize sağlık..
'Yiğitlik' kelimesinin bu kadar güzel açıklanacağı ve yakışacağını bir şiirde ilk okuyorum diyebilirim hocam.. o kadar yerli yerinde kullanılmış ki her defasında yürekten size katıldım.. kutluyorum hocam..
Herkesimin tamamen ayrıştırıldığı ülkemizde bu haykırışı gönülden kutluyorum kaleminize sağlık Mesut Özbek
Günümüzde 'Yiğit'in anlamı baki ama yakıştırılan insanlar farklı gibi gözüküyor...Yüreğiniz var olsun. Yine iç sesimiz oldunuz. Kutlarım üstadım, saygılarımla...
Çanakkale savaşı aslında Türk ulusunun yeniden dirilişinin başlangıcı doğumudur şayet Çanakkale zaferi kazanılmasaydı istiklal savaşı yapılamazdı yada istiklal savaşı da yapılsa bile kazanılamazdı o nedenle 18 mart 1918 tarihi unutulmayacak vatan evlatları Çanakkale de can veren şehitlerin bize bıraktığı bu kutsal emanet adına her yürek sesi güzel eserlerle haykıracaktır o fedakar
yürek sesiniz ve emek vererek meydana getirdiğiniz bu anlamlı eseri candan kutlarım gönül coşkunuz eksilmesin kaleminiz susmasın duyarlı yüreğin coşkusu usta kalemden ne güzel dökülmüş kağıtlara kutlarım bu kalem yazmaya devam etsin hiç durmasın kutlarım 10 puan bu anlayan sosysuzlara bir tıkat omuş hocam ne yazıkki onlar anlamaktanda t-yoksunlar
Günümüzdeki göstermelik yiğitler var artık bugünümüz anca bu kadar anlatılırdı yüreğinize,kaleminize sağlık ustad.
Bu şiir ile ilgili 18 tane yorum bulunmakta