Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Aşkın sevisini ve onun güzelliğini içten ve hasret duygularının ezgisiyle anlatan şiirinizi beğeniyle okudum;tebrik ediyorum.Başarılarınızın devamı dileğiyle,sevgilerimle esen kalınız.
Erdoğan Vural
'Mavibulvar Boydanboya '
Şiir Grubu.
Seçtiğin zor bir yaşam
Benden akan
Zor bulunan bir kan
Belki bu zor yaşam
İhtiyacım olan aradığım
Zor bulunan kan
İnsan hayatı boyunca hep bir tercih yapmak durumunda.Seçtiği bu tercih iyi ya da kötü hayatını çerçeveliyor.Yaralar kanıyor durmaksızın çünkü aşk bu...Bu aşk hayatını zorlaştıracak bir seçim bile olsa,yaraların kapanması sadece bu zor yaşama bağlı.
hocam şiirlerinizi bir arkadaşla birlikte okuduk.üye olmadığı için yorumlarını benim adımla yazacak..kendi yorumlarımı başka bir şiire yazacağım.ben sözü ona bırakıyorum...
((bence bu başlık ve imge çkustaca.kendini ne zaman nerde yada nasıl salıvermişsin bilmiyorum ama kaybolmak bir adresin varsa mümkündür.yazmalısın bence yazmaya devam etmalisin.imgelerin güçlü şiirin yalın ama kontrolsüz.yani sen bir yazıcı olarak düşünmüyorsun kendini sanırım en ççokta yazdıktan sonra.muhtemelen şiirlerini yazdıktan sonra onları tekrar takrar irdelemiyor gözden geçirmiyorsun.dar zamanlar buna iyi bir örnek olurdu.bulmaca isimli şiirindeki kararlılığın ve dar zamanlardaki köşeye itmişliğini kıyaslayınca bu sonuca varmak zor değil.bence yazmalısın ve yazdıklarına sahip çıkarak yazmalısın onları yaratıyor olduğunu bilerek,acından beslendiklerini bilerek yazmalısın böylece acını kollayacağın kadar kollamalısın her bir cümleyi tek tek.sonra hepsini bir arada,tıpkı sana yazdıran nedenler gibi...
hocam şiirlerinizi bir arkadaşla birlikte okuduk.üye olmadığı için yorumlarını benim adımla yazacak..kendi yorumlarımı başka bir şiire yazacağım.ben sözü ona bırakıyorum...
((bence bu başlık ve imge çkustaca.kendini ne zaman nerde yada nasıl salıvermişsin bilmiyorum ama kaybolmak bir adresin varsa mümkündür.yazmalısın bence yazmaya devam etmalisin.imgelerin güçlü şiirin yalın ama kontrolsüz.yani sen bir yazıcı olarak düşünmüyorsun kendini sanırım en ççokta yazdıktan sonra.muhtemelen şiirlerini yazdıktan sonra onları tekrar takrar irdelemiyor gözden geçirmiyorsun.dar zamanlar buna iyi bir örnek olurdu.bulmaca isimli şiirindeki kararlılığın ve dar zamanlardaki köşeye itmişliğini kıyaslayınca bu sonuca varmak zor değil.bence yazmalısın ve yazdıklarına sahip çıkarak yazmalısın onları yaratıyor olduğunu bilerek,acından beslendiklerini bilerek yazmalısın böylece acını kollayacağın kadar kollamalısın her bir cümleyi tek tek.sonra hepsini bir arada,tıpkı sana yazdıran nedenler gibi...
Yaralamıyor insanı
Öyle gerçekti ki gelişin
Yaralarım hala kanıyor
Ve kan grubum
0 Rh (-) ...harika bir uyum tebrikler
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta