Başıma taç yapıp taşırken seni,
Elveda demeden terk ettin beni.
İlk önce bir iki kaçamak yaptın.
Sonra ebediyen beni bıraktın.
Birlikte çıkmıştık hayat yoluna.
Nelere katlandım senin uğruna.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta