Zülfünde Asılı Kalan Zaman

Yüzünün şafağına düşen o siyah gölge,
Bir şairin ömrünü adadığı mukaddes bölge.
Düğüm düğüm olmuş o zülfün her bir teli,
Sanki bir efsunla bağlamış esen yeli.

Gül yanağına değen o kıvrımlı uçlar,
Ruhumda sönmek bilmez bir yangını uçlar.
Zülfün ki; gecenin en derin, en koyu hali,
Görmedi bu dünya senin gibi bir zali.

Kâh dökülür omzuna bir şelale misali,
Kâh örter ay yüzünü, gizler bin bir hayali.
O her telinde asılı binlerce kırık gönül,
Senin zülfüne kurban, kapında garip bülbül.

Dokunsam tellerine, kopar bir kıyamet,
Bakışın cennet bana, zülfün ise emanet.
Dağıtma o zülfünü, rüzgârlar kıskanmasın,
Seni benden başkası sakın ha tanımasın.

Sinan Bayram