Züleyha Şiiri - Alparslan Karagöz

Rutubet kokulu duvarlar arasında
Uğultusunu dinliyorum rüzgarın
Hasret yüklü mısralar sayıklıyorum
Ve gözyaşlarım ile ıslanmış bir kağıda
Şiirler yazıp , seni anıyorum Züleyha...

Sokaklara vuruyorum kendimi
Aldırmıyorum ne yağmura ne fırtınaya
bir sokak lambası altında hayaller kuruyorum
Kördüğüm gecenin en zifirisinde
Sırılsıklam , seni arıyorum Züleyha...

Çöküyorum mecalsiz bir kaldırım taşına
Başımda girdap gibi dönerken efkarın
Son sigaramı yakıyorum titreyen ellerimle
Bir zemherinin ortasındayım
Üşüyorum Züleyha...

Saplandığım ufkun köşe başında
Serabınla ayılıyorum sızdığım yerden
Varmak istiyorum yanına
Tutmuyor ayaklarım , tumuyor dizlerim
Ve son bir nefes sana sesleniyorum ;
Getir ellerini sarayım son kez
Ve son defa bakayım gözlerine...

Ve bir sonun eşiğindeyim
Ölüm hiç olmadığı kadar yakın
Istırap içindeyim , korkuyorum
Nefesini duyuyorum ensemde ecelin
Vakit tamam Züleyha...

Ve sen yasında boğulacaksın bu aşkın
Nehir olup taşacağım gözlerinden
Ama biliyorum Züleyha
Katran kara bir gece , bir başka alemde
Birleşecek yollarımız ve yine buluşacağız...

4 Aralık 2021

Alparslan Karagöz