Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Olmak, anlamak, varmak,
Bulmak / buluşmak isteyen insana
Huzur insanın kendi iç barışında
Anlamı barış, esenlik olan İslam’da
gönlünüze sağlık kaleminiz daim lsun paylaşımlarınızla sevgi ve saygıyla kalın
keşke ben müslümanım diyenlerin herhepsi dinimizin barışseverliğinin bilincinde olsalar. malesef bir çoklarımız müslümanlığın düşmanlarının fitne oyunlarına geliyor ve onların maşası haline geliyoruz.
keşke siyasetle islam birbirine karışmasalar.
saygılarımla.
rr.akdora
Güzel ve anlamlı hoş ifadeli bir şiir olmuş
hörmet başarı mutluluk dileklerimle
Güzel söze ne denir, teşekkürden başka.
Gönlün hoş, kalbin dolu, kalemin sürekli olsun dostum, selamlar
Şiirlerinizde farklı bakış açılarının mozaiğiyle geliştirilmiş bir yansıma var.Bu,sizi ve şiirinizi farklı ve özel kılıyor.Tebriklerimi ve saygılarımı sunuyorum.
Zuhur eden huzur.. Üstadım harikasınız. Kuran okudukça. Sizinde şiirlerinizi okudukça. Önemli bir konuyu tesbit ediyorum.
Klasik din anlayışından İslam'ı ayırdığımızda, İslam kelimenin arapça anlayışını özüyle veriyor.
Barış, esenlik, kurtuluş...
İç barışı itikadın boyutlarıyla ele alan. Toplumda, sevgi, saygı ve paylaşımı esas alan özlere sahip.
Farklı dinlere inananlara 'dinde zorlama yoktur' espirisiyle yaklaşan neredeyse tek din..
Ancak Müslümanların oluşturdukları tarihin özlerinde kurana uymayan terslikler var. Bu terslikler İslam'ın barış dini olduğunu gölgeliyor.
İslam'ı sadece bir kavga dini. İnsanların inançlarına saldırı dini olarak görmelerine neden oluyor.
Halbuki bu tür yaklaşımlar İslam'dan kaynaklamayıp, insanların oluşturdukları, kendi iktidarlarını gerçekleştirmek için ortaya koydukları icraatlar nedeniyledir. O dönemlerin devletlerinden ekmek iyiyen bazı ilim erbabı zevatın verdiği fetvaların da İslam sayılma yanlışlığı bu tür yargıları çoğaltıyor..
Ama ben İslam'ı kaynağı kurandan barış dini, kurtuluş dini olarak algılıyorum.
O nedenle çalışmanızdan dolayı size müteşekkirim. Sizi candan kutlarım.
Olmak, anlamak, varmak,
Bulmak / buluşmak isteyen insana
Huzur insanın kendi iç barışında
Anlamı barış, esenlik olan İslam’da
Güzeldi ağabey. Tebrik ederim. Saygılarımla.
Talih değil ki,
Resul zamanında yaşamak…
Talihsizlik değil ki
Resul zamanında yaşamamak
Niyetler ne ise o görülür...Güzele ulaşabilmektir en güzel amel.
Kutluyorum efendim.
Saygılarımla.
Olmak, anlamak, varmak,
Bulmak / buluşmak isteyen insana
Huzur insanın kendi iç barışında
Anlamı barış, esenlik olan İslam’da
........................................................
Niyet...
iyi niyet salih amele götürür...
Güzel ve anlamlı bir konuydu ustalıkla dizelere dökülmüş...
Yüreğinizi kutluyorum...
Saygılarımla...
KUTLARIM İÇİNİZDEN GELEN DUYGULARI HER DİZEDE ANLAMLARINI KUVVETLENDİREN DİĞER DİZEYLE BÜTÜNLEŞTİREREK İFADE ETMİŞSİNİZ. KUTLARIM. SAYGILARIMLA.CENGİZ ÇETİK
Bu şiir ile ilgili 33 tane yorum bulunmakta