Yokluğun küçük bir çocuk.
Tahammülü zor sınırları zorlarken yalnız lığın kapısında.
Susuzluk çeken bir avuç kurumuş dudak ta saklı Suskunluğu
İki damla gözyaşı giymiş
Yokluğun rüzgarda hoyratla şan bir uçurtma
Her an kayıp gidecekmişçesine
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta