Kömür karası sabah, liman sessiz bekler.
Biz el ele yürürken
rüzgar saçlarına dolanır, gözlerimiz denizle konuşur.
Senin gözlerin fırtına, saçların serin rüzgar.
Benim ellerim taş ve toprakla yoğrulmuş;
her yorgunluğum, her nefesim
Bir ayak sesi duymayayım
Kapıya koşuyorum
Gelen sen misin diye
Bir siyah saç görmeyeyim
Yüreğim burkuluyor
Ağlamaklı oluyorum
Devamını Oku
Kapıya koşuyorum
Gelen sen misin diye
Bir siyah saç görmeyeyim
Yüreğim burkuluyor
Ağlamaklı oluyorum




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta