Koca dağların
karanlığında kalmış, boğuluyor
umudu yeşertecek ırmaklar.
Kıyı boyu dizilmiş
sarı sarı lambalar yetmiyor,
kuşatıyor yaşamı karanlıklar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu kent Zonguldak olsa gerek..ve de bu şiire başka ne söz gerek..kutlarım sizi sayın Adıgüzel..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta