Zombileri gördüm.
Kesif kokularıyla
kol-bacak, kafa ve gövde parçalarıyla
kanlarıyla fethettikleri
artık güneşin üzerine doğmadığı şehirlerinin karanlığında bulundum.
Onlarla birlikte yürüdüm sürüne sürüne.
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




daha kucuktum lıse caglarında ,toplu ıyneyle kocaman koluma zombı yazmıstım.sımdı aklıma geldı second life dıye bır oyundayım ordakı avatarımıda zombi sectım rengım kırec boyası gıbı beyaz cok anlamsız sanırım ama ruhuhum hasta kendımı arajtırmaya karar verdım bu oyunda bır avıze evını kılısedekı gıbı hac ısaretlerı gormeye basladım onları ısaretleyerek,yok etmeye sılmeye calıstım hatda adanın bırınden camı mınaresı getırdım kurdum bu oyuna orayı camıye cevırdım .sonra bu gercek hayatda basldı evdekı objeler hac hep gorduklerım yuruyemedım yolda camıye ulasmak ıcın cok zor yurudum kaldırımdakı ısaretler fılan ,ne oluyo bana camıye ulastım ama ALLAH yardım ettı .cok zordu hastahneye yatırdılar benı yenı cıktım 3 hafta yatım ruhum cok cektı nefes almakta zorlandım her gun ıyne hastahnede yapıldı,baglı yatım 2 gun sımdı ıyıyım ama bunlar ne ne yasıyorum ben ıcımde seytanmı var ,kım yardım edıcak sankı
ama sadeleşmişlerdi! ?
eski çokluktan haberleri bile yoktu
zamanın o bağlayan öğelerinden de...
ölüm korkuları kalmamıştı
sadece topluca dolaşıp, bağırıp
önlerine çıkan şeyleri yiyorlardı
bu güzel şiirin şairine kucak dolusu sevgiler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta