Ziyâi 2 Şiiri - Tunç Ziya Agur

Gerçeklerle atıldım, şu hayata erkenden,
Geçtim kendi canımdan, kaygım koptu bedenden.

Elimdeki bordroda, rakamlar erir gider,
Gelir vergisi değil bu haraç, talihim kahır güder.

Azdan çok gider, çok kazanan muaf kalır,
Zihnimdeki bu sorular, uykunuzu kaçırır.

Zengin kasası dolsun diye küçülmesin halkın aşı,
Emeği vergilendirende kabahat, bozar bu düzen başı.

Vakit darılır, nakit ise daralır,
Gençliğim feda oldu, fatura ve kiraya.

Vardiyamda Rabb’ime, dönerken aslım yitik,
Geçim derdi soldurdu, hatıralar artık Bitig.

Kaşgar’dan Turfan’a dek, prangadır her ömür,
Zulmün çarkı dönerken, gönüller sanki kömür.

Zindan olmuş fabrikalar, diller mühürlü bugün,
Gök bayrak gölgesinde, hürriyet olsun düğün.

Türk’ün uykusu derin, lakin elbet uyanır,
Zifiri karanlıklar, her yeni gün dağılır.

Karakterimiz bağımsız, fıtratımız hürdür,
Zincirleri kırınca, derbeder olmaz gezegenimiz bizim.