Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Zirvenin dostluğu yalnızlıktır.
Şiiriniz çok güzeldi.
maddenin özüne ve derinliğe iç benliğimizi tanımak., maddenin üstüne ve zirveye düşüncelerimizin ışığını yaymak için çıkalım...
Kaleminize sağlık sayın İrfan Çelik...
hayatın kaynağından geliyor hep umut... hissedebilmek önemlisi...
yoksa derinliklere inmeden yaşamak çok fazla ezber olurdu...
her derinlikte eksik bir yanımız tamamlanır...ve yaşam her defasında bize yeni bir kapı aralar o dostu beklemek üzere..
Çok anlamlı çok güzel bir şiirdi.
Sonsuz kutluyorum..
Saygılar..
Bu şiir ile ilgili 13 tane yorum bulunmakta