Zindana Kim Attı Beni Şiiri - Emine Akkurt

Gecenin koynuna uzandım, sessiz ve usulca
Karanlık koyu mu koyu yüreğim üşüyor
Ayın huzmeleri arsızca camları tırmalıyor
Okadar kırgın bu kadın sırtını dönmüş ışıktan bile umudu kesmişim.

Viran olmuş gönül keşanelerim,
Kaç mimari gerekir bu enkazı onarmaya
Hissizlik sarıyor benligimi
Ne bir heves nede bir gülümseme, umutlarım çoktan gömüldü
Batan güneş belli de şafak yaşar mı bir daha bu meczup.

Şiirler yazıyorum kalem bile bana ihanette
Ben sevgi diyorum o hüzün nakşediyor
Başım eğik gözler yerde gücüm çabam kalmadı bedende,
Mutlu olanlar çoktan uyudu benim gözüm akreple yelkovanın vuslaatinda.

Küçük bir kız vardı, yerli yersiz gülerdi
Sesi çıkmaz oldu bu aralar ,
Bilmiyorum bilmiyorum oda mı bana küstü
Yüreğimde bile saklayamadım onu ,kapımı açık kaldı ne ara gitti benden.

Bu kadar yalnız kalmışken beni kabiller nasıl buldu
Adım atmaya korkarken o kuyuya nasıl düştüm
Pervane gibi ışığı ararken Yusufu n zindanlarına kim attı beni .