Zindana Düşen Gönülden Sana

ZİNDANA DÜŞEN GÖNÜLDEN SANA

Zindan üç nefes, ey gönlüm, dar yerde!
Sessiz çığlıklar var her bir duvarda!
Bir ömür eğilmiş, kader bu yükte...
Hâlimi düşünüp üzülme gönlüm!
Kurtuluş yakındır...
🍂🍂🍂
Henüz ölmedim!
Avlu... Ucu yokmuş gibi uzayan yol,
Taşlar soğuk, gece çökmüş sağa sol.
Adımlar zincirli, yıllara bedel...
Git ve gel...
Yüz adım...
Sonsuz bir mahşer.
Ne diz dayanır buna, ne yürek, ne bel!
🍂🍂🍂
Bir âlem ki susmuş, yankı içinde,
Düşler parçalanmış korku biçimde.
Sorular içimde, iç içe, içte:
Düşün mü, susayım mı, haykırayım mı?
İnsan mı kalırım, yoksa kaybolur mu?
🍂🍂🍂
Bir garip Yusuf’tu, düştü bu dara,
Gözleri hasretli, bakar duvara.
Gitti ansızın, bıraktı iz yara...
Ondan kalan, bir dua gecelerde,
Bir de solan umut, ince izlerde...
🍂🍂🍂
Gardiyan sert bakar, demirden bakış,
Sözler kilitli, yutulur her yakarış.
Beni Rabbim duyar, yeter bu yakış!
Anlamaz dünyalar, suskun dileğim...
Zincir değil artık, içimde eylemim!
🍂🍂🍂
Saat vurur, zaman kırılır sessiz,
Dizilir bedenler, ruhlar kimsesiz.
Sayılır insanlık, sayılar gibi biz...
Bir gölgeyiz burada, isimsiz, adsız,
Ten başka, ruh başka, bölünmüş cansız...
🍂🍂🍂
Bakışlar karanlık, sözler keskin taş,
İçimde kopuyor sessiz bir savaş.
Bir tek secdemde yumuşar bu baş...
Dokunmaz kimse, bu yorgun kalbime,
Sen dokun Rabbim, indir rahmetime!
🍂🍂🍂
Getir bir yudumluk sabır içeyim,
Zamanı eritip yokluğa geçeyim.
Bir anı bin yıla nasıl biçeyim?
Karışsın anlarım sonsuzluğa doğru,
Duman gibi uçsun ömrümün yorumu...
🍂🍂🍂
Duvarlar konuşur, taşlar dile gelir,
Başların gölgesi geceyi deler.
Hatıralar bile içime çöker...
Ey zalim duvarlar, kestin yolumu!
Söktün kalbimden en saf umudu!
🍂🍂🍂
Sessizlik büyür de büyür içimde,
Bir boşluk açılır derin biçimde.
Dünya uzak artık gözlerimde...
Ya biz mi unuttuk, yoksa dünya mı?
Giden kim, kalan kim? Hakikat hangisi?
🍂🍂🍂
Ses demir, nefes demir, ekmek demir,
Yutarsın sabrı, içini kemirir.
Ne gelir elden ki, kader bu emir...
Küçük bir pencere, daracık, ince,
Dünyaya kapalı, Rabbime pencere...
🍂🍂🍂
Ellerim titrerken dua içinde,
Gökyüzü parçalanır sanki avcumda.
Gözyaşı yeşerir kurak bağrımda...
Bir nefes, bir umut, bir ince çizgi,
Boşluğu örüyor görünmez sevgi...
🍂🍂🍂
Koğuş bir rahimdir, karanlık ama,
İçinde doğarız yeniden sabra.
Bir ses yankılanır ruhumda bana:
“Kalk!” der, “yıkılma, taşı yükünü!
Sen direnişsin, unutma özünü!”
🍂🍂🍂
Gönlüm, sevin yine, başın yukarı!
Bu yol karanlıksa vardır sabahı!
Sanma tükenir bu çile baharı!
Yarın doğacaktır, mutlaka doğar!
Bu gece biter, hakikat gün yüzüne çıkar!”

✍️Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 17.03.2026 - Salı Günü.
Saat: 13:15