Yıkılır gönül tahtın, çekilir candan kanın.
Dünya zindana döner, yara alır öz canın.
Derdine derman yok, ne bir teselli kalır.
Ruhun olur avare, gözün yollarda kalır.
Kulak kestin sessizliğe, mekân mekansızlığa tezat.
Bu hicran ateşinde, yandı haraç mezat.
Sığmaz olur sinene, göğsündeki kafes.
Ufuk zifiri karanlık, kırılır mı bu kafes?
Kırarım bu kafesi, yıkarım bu duvarı.
Üstüne ateş salarım, kül ederim diyarı.
Yine doğacak elbet, zindanı yıkan Şafak.
Ölüm gelse de artık, başlar dik, alınlar ak.
Bu hicran alın yazın, felek amansız yazar.
Durur zaman ezelde, an zamana mezar.
Eridi mum misali, tükenir son sermaye.
Kalmadı senden gayrı, bu cihanda bir gaye.
Gidişin kıyametmiş, bütün kâinat işkence.
Virdim dilde adın, geriye kalan bilmece.
Ruhun tenden sıyrılsın, dursun bu çarkıfelek.
Vuslat kaldı mahşere, tehir oldu ey melek.
ENGİN TOPKAN (11.07.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 11.07.2026 11:04:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Fark? Farkı?
