Duvarlar, suskun bir çağın tortusu,
Her taşında eski bir nefesin yankısı var.
Kendimi dinledikçe büyüyor karanlık,
Ve karanlık büyüdükçe içimde bir ışık yanıyor—
Çünkü insan, gölgelerin içinden
Kendi yüzünü tanımayı öğreniyor.
Aynaya,
Çöken avurtları
Hüzün dökülen yüzü yansımış kadın!
Ne çıkar
Gözlerinin yeşili solsa
Devamını Oku
Çöken avurtları
Hüzün dökülen yüzü yansımış kadın!
Ne çıkar
Gözlerinin yeşili solsa




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta