Zihni Öztürk Şiirleri - Şair Zihni Öztürk

Tıkanmış deliklerim, sayısını unuttum
Geçmiyor temiz sular götürsünler bedenimi
İnan diye söz verdiklerin eski tv dizisi çıktılar
Başrollerde hep yalan dediklerin

Kıprdamadan bir durabilsem

Döndüm kalem tutan yıllara
Işıksız yerlerden geldim,şıkır şıkır sokaklara
Elimde fırça yamarım ben anıları,
Zaten ben hep boşa harcadım anıları

Cenneti de gördüm kimseler bilmez,

Soğuk sızlatırken parmaklarını
Bir an sen donarsın zaman donmasa da
Çekip gideceksen hesap vermeden
Tasan nedendir anlayamadan
Gözünün önünde anlamsız kolajlar birikecek
Hepsi birbirini örtecek

Şurada boşlukta biryerlerde
Sığınacağın bir yer vereceğim sana
Kalp kapakçıkları açılıp kapanacak ya
Sen bir ara sızıver içeriye
Sıcaksa hiç çıkma

Toz toprak yollarda
Küçük para çantası elinde lunaparkta
Her döndüğünde atlıkarınca
Annemi arar gözlerim
Son parası avucunda
Gülen gözlerime umutla bakışları

Dağbaşı gibi buralar
Gece rüyalarımı tırmalar
Geçen sene bekledim seni
Bukalemun gözlerde,gece gündüz halleri
Gürültülü büyük sözler,sert bakışlar
Yine de sana beni anlatmadılar

Çekip giderken, içimde son söz söyleme hastalığı
Sorgular anlamsız,yarınlara ceza yok ki
Hani yanlış yapmıştın ya bana,ben de sana
Şİmdi bomboş geceler,içimde hiç düşünceler
Hani bir taneydi hayat ve bütündü parçalar
Komik oldu şimdi acı hatıralar

Köşeye sıkışınca bazen
Yeni masallar başlar
Ya da bakarsın gökyüzüne ağlamadan öylece
Önünde gürültülü bir kalabalık seyre durur
Acınacak haline
Sense o kadar güçlüsün ki o an

Tükendim, oysa kendimi anlatmayacaktım
Bir tek o şarkı içimi susturan
O çalıyordu mutfakta
Patlıcan yemeği kokusunda
Okadar bıkkınız ki
Mükemmeli beklerken

Şimdilerde rengim değişiyor
Yıllar şuursuz inan
Nasılda akıyor zaman
Olmasın diye larvalar kurbağa
Boşa zıplamışım sağa sola
Kaşlarımı görüyormusun