yoğun zift kıvamında bir gece
elini uzatıyordu
gel dedi birden ruhun benim rengimde
bırak kendini boşluğa
ben yakalarım seni
huzurla bıraktım ruhumu gecenin koynuna
zift bürümüş gece ve onun yeni esiri ruhum
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta