Yanmayacak Işık Şiiri - İbrahim Sınacı

Yine gecenin en sessiz, en kuytu saatleri.
Şiddetli bir rüzgâr,
keskin bir soğuk;
puslu bir gökyüzü,
göz gözü görmüyor.

Bir ben,
bir yalnızlığım.
Beynimi kemiren düşünceler,
buz kesmiş ellerim,
titreyen bedenim.

Pencereme yaslanan çiçekler
pencerene bakıyor hâlâ;
sararmış, solmuşlar.

Bir zamanlar
gözlerime değen gözlerin
gecemi aydınlatırdı.

Şimdi ise
yokluğunun
zifiri karanlığını izliyorum.

O ışık
artık yanmayacak.
Yansa bile
beni aydınlatmayacak.