Zifiri karanlık Şiiri - Murat Ülkü

Zifiri karanlık cehl ile başlar,
Akıl meşalesi yolu gözler ya.
Bilmezse özünü boşadır taşlar,
Cahil, öz bağrını kendi közler ya.

Sureti haktan olup da gülen,
Dili zehir saçar, kalbi bin yalan.
Münafık hırkası giyip de gelen,
Kutsalı dünyaya satıp gizler ya.

Gözünü kapayıp düşme peşine,
Ağı katar mazlum ekmeğine, işine.
Kılavuzun bakmazsan geçmişine,
Seni uçurumdan sessiz izler ya.

Bayrağa yan bakana verme meydanı,
Unutma topraktaki asil kanı.
Taviz verirsen eğer, yakar her yanı,
Vatanı parsel parsel her an gözler ya.

Gafil ile yola revan olunmaz,
Düşmanın kurduğu tuzak bilinmez.
Birlik olmazsak bu leke silinmez,
Hastalık ruhu içten içe közler ya.

Uyan ey milletim, bakma geriye,
İhanet sızmasın bir kez içeriye.
Sarıl hakikate, git hep ileriye,
Mevla ferasetle kalbi süsler ya.

Güler yüze kanma, ardı engerek,
Haine merhamet, vatana kötek!
Sırtından vurana yumruk ne gerek?
Gök kubbe başını dar eder elbet.

Alçaklar sofrasında meze olanlar,
Doların kulu olup zehir saçanlar,
Korkudan yabancı kucağa kaçanlar,
Tarih her birini tel’in eder elbet.

Kuzu postu giymiş kurtlar sarmışsa,
Fitne tohumunu içten karmışsa,
Alınlar secdeyi gösteriş sanmışsa,
Hakikat maskeyi yırtar atar elbet.

Taviz veren elin kolu kırılsın,
Vatan satanların defteri dürülsün.
Hürriyet aşkıyla zincir vurulsun,
Millet bu hesabı bir gün sorar elbet.

Satılmış ruhların hükmü sürülmez,
Hainle çıkılan yoldan dönülmez.
Vatanın toprağı parsel verilmez,
Satanın alnına kara çalınır elbet.

Cübbe altında hançer saklayan,
Düşmanın pisini her gün paklayan,
Milletin canını hiçe ekleyen,
Kendi kazdığı kuyuya gömülür elbet.

Eyalet rüyası gören ey gafil,
Ecdadın kanıyla bu toprak kefil.
Olsan da dünyada en büyük sefil,
Dizlerin önünde yere bükülür elbet.

Gaflet uykusundan uyanan deviz,
Biz bu topraklarda bin yıllık eviz.
Ne bir kula muhtaç, ne de kimsiziz,
Hürriyet aşkımız bitmez bir afet.

Dönmeyiz bu yoldan, serden geçeriz,
Şehadet şerbetin güle güle içeriz.
Hainin bağrını delip geçeriz,
Zafere mühürdür bu kutsal davet.