Zeytin Şiiri - Can Elıf

Zeytin ağaçları gibi köklerden sağlam,
Dallardan güneşe dönüktü yüzüm ,
Güneşe dönük gümüşi dallar sen diğerleri ise ben,
Köklerden sağlamlığı ciğerlerime nefes oldun hayat buldum zeytin,
Su altın da nefesini tutmak gibi birşey seni sevmek ve alışmak alışıp nefes ve su olduğun damarlarımda can bulmaktı ,
Bütün mesele senken ben benken sen hissi özlem nedendir ,
Hayata yeni bir renk olup ilk yaz hissiyle tekrar tekrar nefes olmandı zeytine,
Zeytine köklerden sağlam kal ama çok sevme denildiğinde kırılganlık değil alışıp çiçekken meyve olmasıydı,
Zeytin özlemle güneşe dönük mevsimini ararken buldu kendini bir daha hiç ciğerlerine nefes olan hisle yaşadı,
Gelecek bütün mevsimlere göre beklemek miydi,
Sendin ciğerlerine nefes olan,
Sen işte deyip günışığına ufkunu açan güneşe bak ki dedi .