Zeyno Şiiri - Muharrem Ayrancı 2

📖 "ZEYNO" TÜRKÜSÜNÜN HİKAYESİ Anadolu’nun çorak topraklarında, sevda da kuraklık gibidir; sessizce büyür ama içten içe yakar. Muharrem, gençlik yıllarında dağların ardındaki o yemyeşil bağların arasında yaşayan, gözleri meral gibi bakan Zeyno’ya sevdalanır. Zeyno, bir içim su, bir gönül sızısıdır. İki genç birbirine söz verir, ancak felek araya girer; ayrılık rüzgarları Zeyno’yu uzaklara savurur. Zeyno gittikten sonra Muharrem’in üzerine bastığı toprak çoraklaşır, sazının telleri dertli dertli titremeye başlar. O günden sonra her yağmur damlasında, her esen fırtınada gözleri hep o yollarda kalır. Muharrem, yüreğinden sökülüp alınan bu büyük sevdayı, bağlamasının o yumuşak tınılarına sararak mısralara döker. "Zeyno" türküsü; kavuşamayanların, yolları gözleyenlerin ve bir ömür boyu kalbindeki narı söndüremeyenlerin sessiz, sitemli ve vakur çığlığıdır.