Zindan gece, hayal mahkûm, aşk sırdı,
Ellerim ellerini sordu fezaya haykırdı
Yerle bir ediyordu aheste unutkanlığım
Ne şiirler yazmıştım, bilemem kaç satırdı.
Erdi nihayet sırr-ı aşka ve yalnızlığım,
Bir ömr-i muhayyeli birkaç güne sığdırdı.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta