Sen uçsuz bucaksız kâinatsın
keşke zerren içinde zerre olsaydım
sen göklere ışığın ilhamısın
bir ufak hüzme olsaydım
ey varlığım ve yokluğum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Meşkte şaha kalkan gün yeni uyarlanmış fikirdir,
Yaşı mat olansa dün eskiyen uyanmamış akıl.
Merkez, o neden'i...Işık yardığı kadar limandır,
Herkes, o beden'i...Âşık vardığı kadar imandır.
Aşkta vaha bulan yön sen kıblesinde zikirdir,
Başı yâdlanansa ben kabesine eren beyin.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta