1974 yılında Adana’da dünyaya gelen Zeren Cangert, çocukluk yıllarını babasının memuriyeti dolayısıyla yerleştikleri Mersin’de, o zamanlar gerçekten bahçeli olan Bahçelievler’de geçirdi. Daha ortaokul yıllarında şiire gönül verdi; okumayı seven yapısıyla okul kütüphanesinin “kolluk görevliliğini” kimseye bırakmadı. Lise döneminde halk oyunları ve tiyatroyla da ilgilenerek sanatla iç içe bir gençlik yaşadı.
1994 yılında uluslararası bir özel şirkette başladığı iş hayatını hâlen idari işler sorumlusu olarak sürdürmektedir. İş yaşamının yanı sıra Mersin Kent Radyo’da hazırlayıp sunduğu Akıl Defteri programlarıyla dinleyicilerine seslendi. Yazı ve şiir serüveni boyunca farklı platformlarda eserleriyle yer aldı.
2002 yılında, ulusal bir radyonun düzenlediği şiir yarışmasında Ucuz Dakikalarım adlı şiiriyle Türkiye üçüncülüğünü kazandı; bu şiir daha sonra Uf Yapım’dan çıkan Sevgi Pınarı adlı kitapta yayımlandı. 2005 yılında, seçkin sanatçıların eserlerinin yer aldığı Aşk Yüzleşmeleri (Yedi Harf Yayınları) kitabında bir deneme yazısı ile yer buldu. Ayrıca Mersin Gazetesi’nde köşe yazıları, Daktilo Dergisi’nin yayınlarında ve İçel Sanat Kulübü Bülteni’nde yazıları yayımlandı.
Sosyal Bilimler Fakültesi Davranış Bilimleri mezunu olan Zeren Cangert, evli ve üç çocuk babasıdır. Ailenin neşesine eşlik eden Köpük adında bir kedileri vardır.
Eserleri
Kamyon Arkası Aforizmaları - Çıra Yayınları / 2025
Aşk Yüzleşmeleri – Yedi Harf Yayınları /2005 (Deneme yazısıyla)
Sevgi Pınarı – Uf Yapım / 2003 (Türkiye üçüncülüğü kazanan şiiriyle)
İçel Sanat Kulübü Bülteni – Deneme yazıları
Daktilo Dergisi – Yayın yönetmenliği ve Şiirleri
Mersin Gazetesi – Köşe yazıları
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!