Zemheri Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

Zemheri’de sevdim seni, ayazdı tüm cümleler,
Yüreğinin kıyısından yansıyan kelimelerdi alın yazım,
Nefesim buğulanırken adını söyledim gecelere,
Bir kışın ortasında yazgıma düşen tek ateştin, sustum, üşüdüm, yine sevdim.

Kar, omuzlarıma çöken bir suskunluktu,
Her adımda kırıldı umut, her izde sen kaldın,
Gözlerimde donmuş bir bahar taşıdım kimselere göstermeden,
Soğuk, beni senden ayırmaya yetmedi; ben yine sana vardım.

Ayaz, dudaklarımdan çaldı şarkımı,
Sözlerim titrek bir kandil gibi sallandı gecede,
Adını anınca çatladı içimdeki buz,
Bir tek senin yokluğun üşüttü beni, kış değil, kader değil.

Özlem, karanlık bir tren gibi geçti içimden,
Her vagonunda bir anı, her camında senin siluetin,
Elim camda kaldı, buharla yazdım seni zamana,
Okuyan herkes bilsin: Bu bekleyiş bana ait, bu acı bana.

Dramı çoktur bu sevdanın, sesi kısıktır ama derindir,
Ağladım, kar tanesi gibi sessiz ve kalabalık,
Kimse duymadı kalbimin çığlığını,
Zemheri, içimde senin adınla çöktü şehre.

Bir gece daha sabahladım sensizliğe,
Gecenin alnına yasladım yorgunluğumu,
Sana dokunamayan ellerimle duaya sarıldım,
Sevmek buysa, ben bu soğuğu razı geldim taşımaya.

Ve bil ki, bu şiir de üşür sensiz,
Her mısra, kalbimin donmuş bir yerinden kopma,
Okuyanların içi sızlasın diye değil;
Benim içim durmadan kanadığı için yazıldı, yalnızca bana ait.

Ve bil ki, bu şiir bile dayanamaz sensizliğe,
Her mısra kalbimden kopan donmuş bir çığlıktır,
Okuyan ağlasın diye değil, ben her gün biraz daha eksildiğim için yazıldı,
Zemheri içimde bitmedi; ben senin yokluğunda üşüyerek yaşamayı öğrendim.