Hani nerde kaldı; Zelliceyi sevenler!..
O Köyde doğup, oynayıp da gülenler
Köy benim diyen, ekmeğini yiyenler
Hani nerde kaldı; Zelliceyi sevenler!..
Zellice için, çalışıp çırpınıp duranlar
Sevinip ’de turnayı gözünden vuranlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta