Zeliha Bekoğlu Şiirleri - Şair Zeliha Be ...

Unuttum bildiğimi sandığım her şeyi unuttum

Unuttum kendimi, benliğimi, hayallerimi unuttum

Öğrendim inandığım her şeyin ne denli boş olduğunu

Gecenin bir yarısında
Yakamozları seyrediyorum
Bu bana öylesine huzur veriyor ki anlatamam
Senin gözlerinde ki sıcaklık gibi
Ellerinin verdiği güven hissi gibi
Seni sevmenin bana verdiği acı gibi

Düşündüm dün gece
Her yolun bir sonu varsa bu hayatta
Her şeyin ve hatta yaşamın bile
Bu karanlık günlerinde bir sonu olmalı diye

Kafanı gömüp kuma düşünmekle

Gelsen ve hiçbir şey söylemeden sarsan beni
Sarsan sevincinle, renginle, her şeyinle tüm ruhumu
Kalbim bir kuş gibi çırpınsa avuçlarında
Küçük bir çocuğun coşkusu ile atılsam kollarına
Kavuşsam artık sana…

Işıklar sönmeden kaç….
Karanlığın hüküm günü gelmeden kaç…
İçimde ki son umut
Son sevgi tomurcuğu solmadan kaç….

Öfkeler esir almadan benliğimi

Sen benim hayatımda aslında hiç yoktun
Sen benim hayatımda aslında hep vardın
En olmadık bir zamanda yaşadık bu aşkı senle
Ben yasaklı, ben tutuklu, sen başka alemlerde

Ben seni aslında herkesten çok sevdim

Sensizliğin düşüncesi bile, bilsen ne acı
Bazen gece yarıları uykum kaçar
Yokluğun içimde kanayan yaralar açar
Sensiz kalma düşüncesiyle sonsuza kadar
Ağlarım sessizce, en çok benim olduğun anda bile
Yanımda olsan da bütün gün

Bir armoni var dışarıda
Gök gürültüsü ve rüzgarlardan oluşan bir orkestra
Çığlık çığlığa şarkı söyleyen yağmura eşlik ediyor
Yapraklar hışırdarken, öfkeyle bakıyor yeryüzüne gökyüzü
Tanrılar çıldırıyor mu yoksa ben mi çıldırıyorum
Bir oyun bu, oynamayı bilmediğim

Bir sevgi seliydim bir zamanlar ben
Çılgınca, coşkuyla çağlar
İçin için durmadan ağlardım

Bir sevgi yumağıydım eskiden
Önüme geleni sarıp sarmalar

Bir sonbahar şarkısı
Takılmış dudaklarımın ucuna
Kovsam da gitmek bilmiyor
Ne yaparsam yapayım
Beni terk etmiyor
Bir ayrılık türküsü söylüyorum, bilmeden