Zeki Çelik Şiirleri - Şair Zeki Çelik

Seven insanlara küslük yakışmaz,
Duygusuz insanlar fazla bakışmaz,
Samimi olmayan eller sıkışmaz,
Haydi çık ortaya gizlenme yarim.

Aşkın derecesi bende de fazla,

İnsanın şuuru bazen kayıyor,
Hücrenin içine strez yayıyor,
Hayattan beziyor derde doyuyor,
Ben git desemde gitmemeliydin.

Her günüm hülyalı geçmeyebilir,

Bekletmek mümkün mü sevmiyor ise,
İnsanlara değer vermiyor ise,
Kadrini, kıymeti bilmiyor ise
Bırakın tutmayın giderse gitsin.

Zoraki evlilik fazla yürümez,

Kızımın, damadın arkadaşları,
Engine, deryaya dalıp gittiler,
Ziyaret ettiği ilk yoldaşları,
Sınırsız sevgiyi salıp gittiler.

Her türlü ikramı sunmuştuk her an,

Arap Mevlüt dedem baba insandı,
Üçyüziki marka otobüs aldı,
Haneyi çökertti tam takır kaldı,
Sevdiklerim beni koyup gittiler.

Nenemin ismini Cennet koymuşlar,

Her köşe başında çeneler oynar,
Fesatlar türemiş kum gibi kaynar,
Yardımcı olunuz baylar bayanlar,
Gıybetsiz bir dünya arıyorum ben.

Ummadığım kişi dili uzatır,

Hünerli ellerin dertler görmesin,
Allah hiç kimseye acı vermesin,
Müslüman haneye yokluk girmesin,
Ördüğün kazağı giyerim anam.

Kış günü kalınca kuşanmak gerek,

Her konu da şeffaf olmamak lazım,
Tahrike kapılma sulanır ağzım,
Duyarsa ayıplar oğlum ve kızım,
Bazı pürüzleri giysi kapatır.

Nasırlı ayağı çorap örtüyor,

Kıskanma huyundan vazgeçmen gerek,
Merhamet dolmalı kalp, gönül, yürek,
Beynini çalıştır olmasın kurak,
Fesat lığı bırak karnı geniş ol.

Esnaflara yalan yakıştırılmaz,

Esnafın geliri belli düzeyde,
Kimi batıdadır, kimi kuzeyde,
Kimi doğudadır, kimi güneyde,
Çok şükür Rabbım da hazine boldur.

Uçsuz, bucaksızdır koskoca evren,