Zeki Çelik Şiirleri - Şair Zeki Çelik

ÖZ EVLADI

Eri yiğidini yitirdiği an,
Yıkılan mahvolan koca dünyadır,
Kucağına alır, sarılır bir an,
Annenin umudu öz evladıdır.

Gencecik yaşında tuzağa düştü,
Saldırı yapıldı, hayata küstü,
Elleri kesildi, kin , nefret kustu,
Özge can Arslanlar unutulmasın.

Babayla bir oldu o zalim cani,

ÖZGÜR

Hiç kimseye karşı olmazsın utlu,
Kalbimiz sevecen, gönüller mutlu,
Geçmişin aydınlık, günümüz kutlu,
Özgürlüğün tadı başka oluyor.

ÖZGÜRCE

İyilik yaparken haddini aşma,
Zalime yüz verme,peşinden koşma,
Gerçekleri savun, sakın ha susma,
Özgürlüğünü tat, özgürce yaşa.

ÖZGÜRLÜK

Değişmek bilmiyor dünyanın hali,
Kimi çok akıllı, kimisi deli,
Semaya açsak ta her iki eli,
Hüzün defterine girmez özgürlük.

ÖZGÜR

Sabahın seheri yola çıkarım,
Yaratan Rabbıma boyun yıkarım,
Başında beklesem canı sıkarım,
Haline çok şükret, benden özgürsün.

ÖZLEM

Talipli peşine düşmüş gidiyor,
Aile ferdine haber ediyor,
Dikkatini çeker, dinle ne diyor?
Daima uzaktan izlenmekte sin.

ÖZLEM ARTAR

Sevdiğin insanda uzağa gider,
Gurbetin yolunu çok kişi tutar,
Vatan borcu kutsal erkekler öder,
Hasretlik çektikçe özlemler artar.

ÖZLEMİŞ

Anladım sevdiğin sılan dan uzak,
Acımasız felek kuruyor tuzak,
Üşümesin diye örersin kazak,
Hasretten yanarsın,özlem dolusun.

ÖZLEMSİZ

Haneye özenti olmadı asla,
Dolaşıp durursun kir ile pasla,
Zamanı geçirdik hüzünle yasla,
Yatakla,yorganla yüzleşmiyorsun.