Kurumuş dallarının öz suyu çekilmiş
Beti benzi atmış sanki bir zamanlar yeşil değilmiş
Beli bükülmüş iki büklüm olmuş zavallı yaprak
Dün koca bir taşın yanında gördüm onu ağlayarak
Nasıl da ağlıyordu haline garibim için için
Dayanamadım ben de sicim sicim gözyaşı döktüm onun için
Bir zamanlar yemyeşildi hayat verirdi bizlere
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta