Senin kolların, diyorum, dünyanın en uzun cümlesi
Öyle bir devriliyor ki üzerime,
Alfabeyi yeniden öğrenmek zorunda kalıyorum.
Göğüs uçlarında iki küçük başkent,
Benim mülteci kalbim oralarda meşrulaşıyor.
Ateşinle düştün aklıma bu sabah,
Hani o her şeyi değiştiren "merhaba" var ya,
İşte o, Süveyş Kanalı’nı açmak gibi bir şeydi kalbimde.
Üstelik dudakların;
Dudakların ki, Anayasa’ya aykırı bir güzellik.
Biz seninle bir elmanın iki yarısı değiliz,
Biz, bir elmanın içinde iki ayrı kurduz aslında.
Aynı çekirdeği kemirip duruyoruz karanlıkta,
Aşk dediğin de zaten,
Aynı boşlukta birbirine tutunma çabası değil mi?
Sesin geliyor, sesin hüzünlü bir tramvay hattı,
Üzerinden geçtikçe içim sarsılıyor.
Bakma öyle uzaklara,
Gözlerin diyorum, gözlerin;
Benim asıl ikametgahım orası.
Aşk
Kayıt Tarihi : 1.2.2026 17:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!