Sözlerimin refakatçısı zavallı kalbimdir
Kanayan yaram ki bir ömre bedel kimsesiz azrail
Hayat o ki bir zar-ı yeke bel büktüren onursuz canidir
Bilekle kazanılan aşk ise ebediyen mabedime esarettir...
Şans-ı ilaver güler her dem insana bir kez
Tutamazsan gider gönülden habersiz sana inaden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta