Zar Şiiri - Ömer Altun 2

Soluklarımda gülüşün yek lahzası bahar
Yokluğun fısıltısı ruhum kursağında kıyamet…

Kuraklık başlatan bakışlarında örselendikçe
Yek katre hüznün bertaraf ediyor cümle kederi
Karıldıkça rüzgârın gölgesine figanlarım
İşlenir bizar yaralar gönlüm satıhlarına
Kahroldukça heyhat sancıların ile
Kokusunu devreder menekşe matemlerine karanfiller...

Darıldı toprak yağmura
Yıldırım durağında ismin gökkuşağı...

Gamzelerin saikasında namahrem ve izdiham hislerim naçar
Kahır büyütüyor dudakların endişesinde bakışlarım
Gözlerimden nehirler akıttıkça
Hasret krizleri çiçek açtı gönlüm zarında...

Sızladıkça makamı felahım vebalin sancılarından
Alabora oldu şen şakrak sedalarım...

Sen ki yedi tabaka arzda kanatlarım idin
Yedi kat arşta adımlarım
Eman et bir tutam
Yangınımdır yanardağ cehennem ve gayya
Ey yek lahza eksilmeyen hicran..!
Meczupluk tarifesinde kalbin ritmine tutuldu nabzım
Çürüyemeye yüz tutmuş göz kapaklarım düşlerin girdabında ah u zar…

Benliğime zerreden küresine işlediğim ismin ecel teferruatı
İçimde durmadan genişleyen hüznün sayha...

Durup durup yardıkça ismin ile soluğumu
Tebessümlerin matem giydirdi anıma
Ey cisilemeyen saadet..!
Nedamet kokulu gönlüm sokakları ayaz
Dudaklarımda hislerim kül
Namüsaitlik ahdinde ecel kondu dallarıma
Güz gülistanlığım
Sensiz v'aktim kahır ve daima hicran...

20251109
1009