Zamansız Mırıldanış Bu Satırlar

Nihâl’in Rüyasında Gizlenen Aşk

İsmin, suya düşen bir damla gibi
Ruhumun kuyusunda yankılanır Nihâl…
Her harfinde bir sır gizli,
Bir çağrı, bir nefes, bir vuslat aralığı…

Ruhumun perdesi kalktı sanki,
Bir elif çizdin kalbimin tahtına,
Mistik bir hatt-ı berceste gibi,
Dizildi tenime dualar, harf harf…

Sırlı bir gecede ay ikiye bölündü,
Senin bakışınla…
Ve ben, bir âşık-ı sâdık,
Yandım senin aynanda yansıyan ilahî nurda…

Zaman, seninle soluk alıp veren bir ney…
Tenimde gezinen rüzgâr, senin nefesinin izi,
Her dokunuşunda bir âlem doğar,
Kâinat, seninle anlam kazanır Nihâl…

Aşkın, bir remizdir sonsuz denizde,
Ben, bir damlayım senin okyanusunda…
Ruhunun labirentlerinde kaybolmuş,
Bir dervişim, semâ eden her zerrede…

Gizli bir bahçedir kalbin,
Gülü, bülbülü, dikeniyle…
Ben, o bahçenin sâkisi,
İçirdim sevdayı her bir çiçeğe…

Ateşle suyun kavuştuğu yerde,
Sen ve ben, bir oluruz Nihâl…
Alev dilinde konuşur tenler,
Mânâ denizinde erir cisimler…

Bu aşk, bir metafizik yolculuk,
Ölümle hayat arasında ince bir çizgi…
Sen, ruhumun mimarisin,
Bendeki her kavis, seninle tamam…

Ey Nihâl!
Varlığın, şiirin ta kendisi,
Her bakışın bir beyit, her suskunluğun bir derin deniz…
Ben, senin sessizliğinde okudum aşkı,
Senin sesinde duydum kâinatın bestesini…

Zarafet, tutkunun kılıfıdır bize,
Yanarken incelir, incelirken yanarız…
Seninle her an, bir mesnevi,
Seninle her nefes, bir gazel…

Aşkın haritası çizilir tenimize,
Gizli geçitler, kutsal yollar…
Ve sen, Nihâl,
O haritanın kutbu, gülü, ve sırrı…

Sana âşık bir kalbin,
zamansız mırıldanışıdır bu satırlar…