Zamansız bir hikâye… Şiiri - Esra Erdoğdu

Bir hikâye yaşanıyor
Bilinmeyen bir şehrin
Bilinmeyen bir sokağında
Kapıyı çalan bir el
Kapının ardında bekleyen bir çift göz

O ev ki,
Cumbalı
Kapısı beyaz, altından tokmaklı
Avlusu karanlık
Merdivenleri aydınlık.
Odaları var
Gramofondan tango sesi yayılan.
Yüreklerinin eşlik ettiği
Bir koltuk var
Ateşinin közle harlandığı

Bir hikâye var
Kadınla adamın dudağının ucunda
Bir söz var
Ayyuka çıkamayan

Bir el var kapının tokmağında
Heybesi yüklü hoş sadalarla

Bir kapı var
Ardın da bir kadın
Kelimeleri düğümlenmiş boğazında

Kapının yükü ağır
Avluya açılır yolu
O avlu ki zifir karanlık
Sokağın sesi kaybolur sessizliğinde

Kapının dışında bir adam var
Kapının eşiği beyaz mermer
Adımını atacak meçhule
Kapının ardında bir kadın var
Bekliyor meçhulde

Kadının sesi yok
Günü ağarmıyor
Zifiri geceler hâkim yürekte
Gel dese
Tut kapının kolunu çevir
Gir içeri dese
Bilinmezlik dolu heybesinde

Kadının kafasında
Yitip gitmeyen
Günden güne eklenen
Sorular var cevabını bekleyen

Zor yoldan öğrenmiş yaşamayı
Avluyu da
Tepesinde ki damı da
Tuğla tuğla örmüş
Işık sızmasın istemiş içeriye

Adam kapıdan girince
Gözü görsün, gözüne göz değsin
Dünyası aydınlansın istemiş

Tuğlaları elleriyle ören kadın
Girerse ışık içeriye
Dört duvarın renginden
Göreceklerinden korkarmış
Kadın kendinden de korkarmış
Onun yolu ya göğe ya uçuruma çıkarmış

Kapısının tokmağı altın
Rengi beyaza çalan kapıdan
Adımını atar o adam

Gözleri alevden
Bir gölge var gerisin geri giden
Merdivene yönelen

Kadının evi ateşten
Küllerinden örmüş elleriyle yükselen
Çıktıkça yerin yedi kat dibine inen
Merdivenlerini dizmiş bilmeden

Esra ERDOĞDU
30.11.2025 / 10:50