Zamansiz Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Ve zamansız,
Ve mevsimsiz,
Gecesiz,
Gündüzsüz,
Mesafesiz, güneşsiz,
Göçebe bir hayatın kimsesiz kollarında,
Uçuşurken,
Çiçeksiz, bulutsuz, susuz,
Dağlar içinde dolanan kıvrak yollar,
Çağırıyor,
Olduğumdan uzağa,
Ve daha uzağa.

Yabancılaştım kendime,
Daha da uzaklaştıran dikenli yollar,
Dere tepe giden tozlu patikalar,
Yana yana, döne döne,
Alabildiğine bozuk, bulanık,
Çıplak, kurak yollar.

Parmak uçlarımda bir hindiba,
Üflesem rüzgarda dağılacak,
Savrulacak bilinmezliğe,
Ve yoruldum,
Kapanıyor gözlerim,
Uysal bir kedi gibi,
Vazgeçmişlik sarmışken ruhumu.

Siliniyor aklımda son gök güzelliği,
Sessiz bir kabulleniş,
İsyansız bir sükunet,
Karanlıkta kaybolurken,
Bir daha asla geri dönmemek üzere,
Hayatın girdabında kaybolmuşum,
Ve yine de, içimde bir umut fısıldıyor,
Belki bir gün,
Yeniden doğacağım,
Kendimle barışıp,
Yeni yollar çizeceğim.