Zamanla Eksilen Ben Şiiri - Hamit Atay

Zamanla Eksilen Ben

Zamanla eksilen ben,
Bir yaprak gibi savruluyorum rüzgâra…
Her geçen gün biraz daha az kalıyor içimde,
Ve biraz daha büyüyor sessizliğim.

Bir zamanlar
Parlak ışıklarla doluydum,
Şimdi solgun bir gölgeyim sadece.
Ellerimden kayıp giden
Zamanın ince kumları gibi,
Beni ben yapan her şey
Yavaşça uçup gidiyor.

Yaşanmışlıklar biriktirdim,
Ama ne yazık ki
Bazen yaşanılanlar
İçindeki hayatı eritir.
Kendi içinde kaybolan
Bir ben oldum ben.

Kendimi ararken yitirdim,
Kim olduğumu unuttum,
Ve zamanla eksildim…
Her kayıp,
Bir parçamın daha sessizce gitmesiydi.

Dostlar uzaklaştı,
Sevdiğim yüzler soldu,
Ve ben,
Gözlerimdeki yaşlarla
Kendi gölgemi seyreder oldum.

Ama zamanla öğrendim ki,
Eksilmek, yok olmak değilmiş…
Yeni bir benliğe dönüşmekmiş…
Kırık dökük,
Ama dimdik durabilmekmiş.

Zamanla eksilen ben,
Yeniden doğmanın sessiz adımlarını atıyor.
Belki eskisi gibi değilim,
Ama hâlâ buradayım…
Ve hâlâ
Yaşamak istiyorum.

Eksilen her parçayla
Daha çok güçleniyorum,
Çünkü biliyorum ki,
Yeniden var olmak,
En büyük cesaretmiş.

Hamit Atay