Saatlere bakmayı bıraktım.
Senden önce zaman,
Rakamların arasına sıkışmış bir metal yığınıydı.
Şimdi ise,
Sesinin tonuna göre değişen bir renk.
Maviye çalıyor sesin, huzur oluyorsun;
Kızıla dönüyor bakışın, yangın...
Ben sadece bu renklerin içinde
Nefes almayı öğrendim.
İmza atmaya gerek yok,
Gözlerin her şeyi anlatıyor zaten.
Kayıt Tarihi : 16.2.2026 22:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!