Zamanın Penceresi Şiiri - Sadık Korç

Zamanın penceresinden baktığımızda,
Gölgeler sustu, biz konuştuk fısıltıyla.
Yargısız bir mahkeme kurdular üzerimizde,
Bedenimizi değil, ruhumuzu tarttılar gizlice.

Kuytu bir vadide yankılandı kalbimiz,
Bir baltanın gölgesi gibi ağırdı ellerimiz.
Oysa biz yalnızca sevmek istedik,
Kendi karanlığımızda gerçek aradık.

Sonra dediler ki: “Senin sınavın budur.”
O an anladım, yaşamın soruları
Ne mantığa sığar, ne zamana.
Sadece kalbin cevabı vardır,
Ve kalp her defasında seni söyler bana.

Pencere kapanırken akşamın solgun ışığı gibi,
Bir perde indi, gökyüzü sessizleşti.
Işıklar kapandı,
Ama biz karanlıkta daha net gördük gerçeği.
Birbirimizin gözlerinde saklı olan sonsuzluğu.

İşte hikâyemiz buydu,
Ne eksik, ne fazla.
Ve Hamlet’in sorusu yankılandı içimizde:
To be or not to be
Bizim için cevabı belliydi.
Sensiz olmamak, seninle var olmak.