Zamanın Kırıldığı Yer Şiiri - Erdal Balcı 2

Vakit tam dört on yedi…
Kıyamet dedikleri, bir gece uykusuna misafir geldi.
Önce yer sarsıldı, sonra gök çöktü,
Koca on bir şehir sessizliğe gömüldü.
Yüz saniye bir ömre bedel…
Kırk beş saniye geçmişi siler…
Bir baba gördüm; kaskatı kesilmiş bir beton yığınının başında,
Dünyanın en ağır yükünü tutuyordu avucunda.
Ölüm soğuktu!
Gece soğuktu!
Bedenler soğuktu!
Ama kimse yoktu!
O enkaz yığınlarının arasında,
Durmuş ve donmuş bir saat!
04:17 de küs­müş akrebi yelkovana…
Ne ileri gidiyor hayat, ne geri dönüyor gidenler.
Yollar yarılmış, toprak içindeki acıyı kaldıramayıp çatlamış.
Binalar kâğıt gibi dağılmış sokaklara.
Neşeyle girilen evler,
Sessiz sedasız dönmüş kabristana…
En büyük ölüm neydi bilir misin o gece?
“Sesimi duyan var mı?” diye bağırmaktı boşluğa…
Ve sabaha çıkmayacağını bile bile uyumak oldu soğukta…

Erdal Balcı