Zamanın Buzları Şiiri - Mesut Yüksel

Sıvı nitrojen susar;
eksi yüz doksan altı derecenin o mutlak rahminde
kapanır etin parantezi,
diner kanın bin yıllık uğultusu.

Ne nabzın mahcup vuruşu kalır,
ne tenin sıcak hatırası.
Bu sessizliğe artık
titanyumun buzdan geometrisi hükmeder;
ve o geometrinin sinesinde
henüz doğmamış bir yazın gizli tohumu.

Cevherimizi emanet ettik
geleceğin soğuk ve steril mabetlerine;
ölümün yakasına iliştirilmiş,
zamana karşı yazılmış tek bir pusula bırakarak:

“Uyandırın bizi,” dedik,
“eğer tarih nifakı ve kanı unutmuşsa.”

Savaş, çocuk masallarında sönen bir yangınsa;
kanser, müzelik bir keder;
acı, eski bir şiirin soluk dizesiyse…

Zaman burada kırılır;
yüzyıl, sırça bir camda
bir damla gibi süzülür.

Araf’ın donmuş sakinleriyiz artık;
ne taziye bekleyenimiz var
ne pastası kesilen günümüz.

Bir şafak vakti
metal tabutun kapağında
güneşin parmak izi belirir.
Yüzyıllık uykunun ardından
donmuş kirpiklerime çarpar ilk ışık
ve o tek göz kırpışta anlarım:
nefes, hâlâ ruhun tek mülküdür.

Şimdi ezel ile ebed arasında
bir sarkaçta asılıyız;
kanatları kristalden,
uçuşu mühürlenmiş kelebekler gibi.

Eriyen buzun kalbinde
sabrın en mağrur hâlini kuşanmış;
belki bir seher vakti
nitrojen buhar olur da sonsuzluğa ağar,
biz o beyaz sisin içinden
çıplak, titrek ve büyük bir hayretle
henüz adı konmamış bir çağın eşiğine çıkarız.

Ya da uyanmayız hiç…
Varsın bu buzdan lahit
insanlığın son hecesi olsun;
varsın tarih
bizi karanlık bir parantezin içinde unutsun.

Ama bilinsin ki;
kâinatın kalbi dursa,
yıldızlar bir bir sönse dahi,
o sağır sessizliğin
o kör mutlakiyetin en derin mahzeninde
ölümün buz tutmuş kapısını içeriden yumruklayan,
zamanın dişlerini söken,
kadere tek başına kafa tutan
devasa, inatçı ve kanlı bir ihtilal sızısı vardır.

Bir sarkaç değil bu;
kıyametin alnına inen bir mühür,
Tanrı’nın bile hayretle eğilip dinlediği
o tek, mukaddes uğultu:
Hâlâ.
Hâlâ.
BURADAYIM!