Zamanın bağrında Şiiri - Murat Ülkü

Zamanın bağrında bir sızı saklı,
Asırlar yoruldu, ben yorulmadım.
Kaderin elinde gönlüm yasaklı,
Aşkın sahrasında bir gün gülmedim.

Yıldızlar kapandı kendi içine,
Ay sustu, karanlık bürüdü teni.
Sordum sevdamızı çağın piçine,
"Meskeni kayıptır," dendi ruhunun.

Mağrur bir uçurum, derin bir boşluk,
Sen gittin, kalbimde yankı kesildi.
Bu nasıl bir yangın, ney’siz sarhoşluk?
Dost bildiğim yollar sana küsüldü.

Gurbetim sen oldun, sılam da sensin,
Ceylanlar gözünde bulsun huzuru.
İblis’e inat bir melek dönsün,
Dağıtsın gönlümde zifiri nuru.

Kırık bir aynadır şimdi gökyüzü,
Baktıkça bin parça olur anılar.
Toprak unuttu o narin izi,
Seni fısıldamaz oldu kuytular.

Gurbet dediğin bir avuç toprak mı?
Senin olmadığın her yerdir Ezo!
Gönlümde kurumuş tek bir yaprak mı?
Ateşin içinde karlar yağıyor.

Oy Ezo! Kimsesiz kaldı bu şehir,
Sokaklar ismini sayıklar durur.
Zaman, damarımda akan bir zehir,
Vuslatın hayali canımı vurur.

Ceylanlar ürker de rüzgar susar da,
Bir tek senin sesin susmaz içimde.
Hasretin en keskin uçurumunda,
Tükendim Ezo’m, bitmez biçimde.

Gecenin en siyah yerinde umut,
Seni bulur diye yollara düştüm.
Suskunluk bir kefen, ayrılık tabut,
Ben her gün yeniden kendime küstüm.

Dön de bak şu viran gönül tahtına,
Tozlanmış hayaller, kırılmış kanat.
Vuslat yazılmasın kara bahtına,
Güneşi bağrına bas da gel inat!

Sustum... Sende kalsın artık bu sızı,
Kelam bitti, bitti tükendi yollar.
Söndürdün içimde sönen yıldızı,
Şimdi boşluğa açılmış bu kollar.

Gecenin hükmü bak, vuslat çok uzak,
Bir türkü çalar içimde yanık.
Dünya bir imtihan, aşk ise tuzak,
Kendi gurbetinde bir can uyanık.

Dön gel be Ezo'm, ceylan susadı,
Rüzgarın nefesi dindi dağlarda.
Garip canın kalmadı artık tadı,
Gülüşün açsın şu solan bağlarda.

Garip Murat der ki; yol biter bir gün,
Toprak sarar elbet en son yaranı.
Ezo'nun aşkıyla olduğum sürgün,
Yıkar geçer her iki cihanı.