Zamanı gelince Şiiri - Şeyhmus İdrisoğlu

Zamanı gelince gel bana,
kimsenin bilmediği bir yere...
Belki bir sahil kasabası olur,
belki de dağ başında bir baraka.

Şehir çok uzak olmasın,
arada gezmeye çıkarız,
bir kahve içer, alışveriş ederiz.
Sonra döneriz sessizliğimize,
rüzgârla konuşur, denizi dinleriz.

Bazen bir sandal kiralarız,
ağlarımızı atarız geceye.
Sen denizi izlerken ben seni,
ben seni, sanki ilk defa görür gibi.

Ay vurur saçlarına usulca,
rüzgâr savurur sessizliğimizi,
bir balık sıçrar uzaklarda,
kalbim çarpar, sen fark etmezsin.

Zaman durur o anda,
biz kalırız bir mavi içinde;
ne söz kalır, ne gidiş, ne dönüş,
sadece sen, ben ve deniz…
Özgür düşünür