Zamanda İstanbul Şiiri - Namık Ant Benson

Bir zamanlar İstanbul vardı
Sokakları yavaş, akşamları uzun
Kapılar açıktı, sözler samimi
Gölgesi bile kalabalıktı mahallenin.

Tahta evler anlatırdı hikâyeyi
Cumbalarda asılı kalırdı zaman
Bir radyo sesi sızardı pencereden
Bir şarkıyla dururdu akşam ezanı.

Vapurlar daha ağır geçerdi Boğaz’dan
İnsanlar acele etmezdi hayata
Bir çay yeterdi dostluğa
Bir selam açardı kapıları.

Yağmur yağınca eski taşlara
Ayakkabılar değil hatıralar ıslanırdı
Kaldırımlar bilirdi kim geldi, kim gitti
Kim bekledi, kim dönmedi.

Şimdi İstanbul duruyor yerinde
Ama biraz eksik, biraz yorgun
Çünkü giden sadece insanlar değil
Zamanın kendisi oldu bu şehirden.